من می ترسم، روایت نیمه تاریک ما

به گزارش مجله کوروش بزرگ، نگاه بهزادی به هیولای درون آدمی، موشکافانه کاراکتری را نشانه رفته که تعریف اولیه اش از چنین سیاهی به دور می کند، اما در ثبت چنین تحول برجسته ای است که می توان این مضمون درونی را به یک جلوه بیرونی و سینمایی تبدیل کرد.

من می ترسم، روایت نیمه تاریک ما

سحر عصرآزاد| من می ترسم سومین فیلم بهنام بهزادی پس از تن ها دو بار زندگی می کنیم، قاعده تصادف و وارونگی است که درام های درونی و کم کنش را بر بستر رئالیسم دنبال می کند.

بهزادی در فیلم هایش این دغدغه مندی را به اثبات رسانده که کاراکتر های طردشده و تضعیف شده که در قالب قهرمان کلاسیک جای نمی گیرند، مساله او و درام هایش هستند و به همین دلیل هم همیشه در آثار او با قصه ها و شخصیت هایی با خوانش جدید روبرو می شویم.

بهزادی در جدیدترین فیلمش یک جوان عاشق پیشه شاعرمسلک را محور کار قرار داده که قربانی یک مثلث عاشقانه می گردد. جالب اینکه این خوانش جدید از مثلث؛ به جای اینکه مساله وصل یا ناکامی را مورد توجه و بسط دراماتیک قرار دهد، وجهی منحصربه فرد و چه بسا دور از ذهن را طرح می کند.

جوانی که قربانی توطئه مهندسی می گردد که از دوست دختر او جواب رد شنیده، در نقطه ای حساس و مشخص کننده که می تواند بازی را روشنفکرانه به عنوان برنده ترک کند، نیمه تاریک شخصیتش را بروز داده و ترجیح می دهد برنده کثیف این بازی باشد.

نگاه بهزادی به هیولای درون آدمی، موشکافانه کاراکتری را نشانه رفته که تعریف اولیه اش از چنین سیاهی به دور می کند، اما در ثبت چنین تحول برجسته ای است که می توان این مضمون درونی را به یک جلوه بیرونی و سینمایی تبدیل کرد.

شاید اجتناب ناپذیر به نظر برسد، اما بهزادی در نقطه مقابل فیلم های قبلی اش در من می ترسم همچون اسم مستقیم و شعارگونه ای که دارد، سراغ کاراکتر های تیپ وار رفته تا بتواند تقابل ها و تضاد ها را در کوتاه ترین زمان ممکن به نتیجه برساند و همین وجه، وجه تمایز و به زعم من نقطه ضعف فیلم در کارنامه اش تلقی می گردد.

جوان شاعر عاشق پیشه، مهندس هوسباز، دختر زیبای بی مهرِ عشق مهاجرت، دختر سبکسر پایین شهری و... این تعاریف در خلق کاراکتر های فرعی هم بر اساس تیپ سازی های آشنا رعایت شده و به راحتی می توان برای هر کاراکتر چند صفت را در کنار هم قرار داد تا تیپ آشنای مورد نظر به ذهن بیاید.

این رویه در انتخاب بازیگر نیز مورد توجه قرار گرفته و از امیر جعفری تا ستاره پسیانی در نقش هایی که خود تبدیل به کلیشه آن شده اند، حضوری اغراق شده و قابل پیش بینی دارند. متاسفانه انتخاب زوج پوریا رحیمی سام و الناز شاکردوست هم که ترکیبی تازه و کنجکاوی برانگیز است، به تصویر یک رابطه عاشقانه به انتهارسیده کمکی نکرده و به گفته بهتر اصلا این حال و هوا و اتمسفر بین آن ها جریان ندارد که بتوان برای شاعرانگی این عشق، شعری سرود یا برای ناکامی آن غصه خورد.

کافی است فلاش بک کوتاهی به وارونگی بزنیم و ببینیم چگونه شخصیت ها روی کاغذ با احتیاج های دراماتیک ملموس، اما متمایز از هم خلق شده و با انتخاب بازیگرانی غیرکلیشه ای این وجه تقویت شد تا درام درونی و مساله به ظاهر کلیشه ای و ساده قهرمان فیلم که یک دختر جوان و تنها و محکوم به نگهداری از مادرش بود، به بهترین شکل به تصویر دربیاید.

دختری که این اراده را پیدا می کند تا مقابل برادر و خواهران و دوست پسرش بایستد و حق خود را طلب کند؛ قوی ترین و ملموس ترین قهرمانی است که می شد در چنین درامی به تصویر کشید.

منبع: فرادید
انتشار: 7 فروردین 1399 بروزرسانی: 27 فروردین 1399 گردآورنده: bigkurosh.ir شناسه مطلب: 795

به "من می ترسم، روایت نیمه تاریک ما" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "من می ترسم، روایت نیمه تاریک ما"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید